دوباره پر از بغضم

دوباره آیینه نگاهم در بی کسی ها ترک خورده

نمی دانم چند وقت دیگر می مانم و می نویسم

نمی دانم چند پرنده دیگر را در آسمان می شما رم

اما می دانم .........

فقط نیاز به دستانی معجزه گر و پر امید دارم

سکوت از کوچه لبريز است صدايم خيس و باراني است

نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است

ميروي و من فقط نگاهت ميکنم تعجب نکن که چرا گريه نميکنم بي تو،

 يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو،

همين يک لحظه باقي است

و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم

پرنده غمگین دلم چه بی قرار پر می گشاید

زیر پلکت سایه بانم میدهی؟ سوختم آیا پناهم میدهی؟ آتشی افتاده بر جان و دلم ، قطره آبی بر لبانم میدهی؟ میهمان جان جانان گر شوم ، میزبانی را نشانم میدهی؟ تا بیاسایم دمی در پای عشق ، زیر چترت سرپناهم میدهی؟ ای جواب پرسش بی پاسخم ، عشق را آیا نشانم میدهی؟ رو مگردان نازنین با گوشه چشمت بگو در شرار چهره ات یک بوسه گاهم میدهی؟

اقتدار دل شکسته به اندوهی ست که سروده نمی شود

زمانی که کنار رودخانه بودم نگاهم به قله کوه بود ، به قله کوه که رسیدم سراپا محو تماشای رود شدم.

اگر زندگی یک پرتقال در دستتان نهاد ، آن را پوست بکنید و به دنبال دوستی باشید تا با او قسمت کنید.

من آهنگ غریب روزگارم ، غمی در انتهای سینه دارم ، تمام هستیم یک قلب پاک است ، که آن را زیر پایت می گذارم ...

 بهترین مترجم کسیست که سکوت را ترجمه کند

نيلوفر صدا کردم. تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ

آرزوهايت دعا کردم. پس از يک جستجوی نقره ای در کوچه های

آبی احساس تو را از بين گل هايی که در تنهايی ام روئيد؛ با

حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترين موج تمنای دلم گفتی

دلم حيران و سرگردان چشمانی است رويايی و من تنها برای

ديدن زيبايی آن چشم تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها

کردم همين بود آخرين حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشم هايم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و

نارنجی خورشيد وا کردم نمی دانم چرا رفتی نمی دانم چرا؛

شايد خطا کردم و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا؛ تا کی؛ برای چه؛ ولی رفتی و بعد از رفتنت باران

چه معصومانه می باريد و بعد از رفتنت يک قلب دريايی ترک

برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می

داشت تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتن تو

آسمان چشم هايم خيس باران بود و بعد از رفتنت انگار کسی

حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت کسی

حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد و بعد از

رفتنت دريا چه بغضی کرد کسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی

برد و من با آنکه می دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهی

برد هنوز آشفته چشمان زيبای توام برگرد

که

نشکنه ولی من حد اقل می تونم

بهش یاد

بدم که وقتی شکست با لبه های

تیزش

دست اونی که شکسته رو نبره

دارم امیدوارم شما هم از اون خوشتون بیاد و نظرتون رو

راجع به این داستان بدید.

روزی شاگردی از استادش پرسید که عشق چیست؟ استادش به او گفت:

به گندمزار برو و زیباترین و درخشان ترین خوشۀ گندم را با خود بیاور. اما به

خاطر داشته باش که نمیتوانی به عقب برگردی و انتخابی از پشت سرت

داشته باشی.

پس از مدتی جوان دست خالی بازگشت. استادش علت آن را جویا شد.

گفت: هرچه پیش میرفتم، به خوشه های زیباتری میرسیدم. دست آخر همۀ

گندمزار را طی کردم، اما به امید چیدن زیباترین خوشه، نتوانستم چیزی

بدست آورم. استادش گفت: عشق همین است. پرسید: پس ازدواج چیست؟

استاد گفت: به جنگل برو و با همان شرط قبلی، بلند ترین درخت را با خود

بیاور.

پس از مدتی با درخت کوتاهی بازگشت و گفت: با یادآوری خاطرۀ گندمزار،

اولین درختی را که دیدم بریدم و با خود آوردم تا دست خالی باز نگردم.

استاد  گفت: ازدواج نیز همین است